بچه ای که بهانه گرفته است، هر قدر اسباب بازی و تنقّلات به او بدهند آن ها را پرت می کند و دست از لجبازی بر نمی دارد. آن قدر گریه می کند تا پدر او را در آغوش بگیرد و نوازش نماید، آن وقت آرام می شود.

 لذا چنان چه زرق و برق دنیا را نخواهی و بهانه او را بگیری، در نهایت خداوند متعال دست تو را می گیرد و بلندت می کند. آن وقت است که انسان لذت می برد.

 شیخ رجبعلی خیاط